Jak wygląda różyczka?

Jak wygląda różyczka?

Różyczka – określana także mianem odry niemieckiej – to choroba zakaźna wywoływana przez wirusa różyczki. Przenosi się on przede wszystkim drogą kropelkową, ale zarazić się można również przez kontakt z moczem, kałem i krwią osoby chorej. Różyczka jest uważana za jedną z typowych chorób wieku dziecięcego, ale mogą na nią zachorować także dorośli.

Z tekstu dowiesz się:

  • w jaki sposób można się zarazić wirusem różyczki,
  • jakie są objawy różyczki,
  • jak się ją leczy,
  • czy szczepienia przeciw różyczce są skuteczne.

Różyczka to wyjątkowo zakaźna choroba wywoływana przez wirusa różyczki (Rubella virus). Rozprzestrzenia się on przede wszystkim drogą kropelkową, ale zarazić się nim można również bezpośrednio przez kontakt z krwią, moczem i kałem osoby chorej, a także drogą krwionośną przez łożysko (dziecko od matki) w przypadku różyczki wrodzonej.

Kiedy najczęściej dochodzi do zakażenia różyczką?

Różyczka najczęściej jest diagnozowana u dzieci – obok ospy wietrznej i świnki jest uznawana za typową chorobę wieku dziecięcego. U młodych pacjentów ma zazwyczaj łagodny przebieg, a zachorowanie skutkuje trwałą odpornością na zakażenie wirusem w późniejszym wieku. Zdarza się jednak tak, że różyczka nie występuje w wieku dziecięcym – zachorować mogą także osoby dorosłe. Szczególnie niebezpieczna jest różyczka u kobiet ciężarnych. Jeśli zakażenie nastąpi na wczesnym etapie ciąży, może dojść do poronienia lub urodzenia martwego dziecka, a jeśli noworodek przeżyje, może mieć poważne wady wrodzone (głuchota, ślepota, uszkodzenia mózgu).

Mniej więcej co 6–8 lat w okresie zimowym i wczesnowiosennym dochodzi do zwiększenia zachorowalności na różyczkę – notuje się wówczas około 1,2 tys. zachorowań na 100 tys. mieszkańców. W standardowych latach na różyczkę choruje około 45 na 100 tys. osób.

Różyczka – objawy

Wiele osób zastanawia się, jak wygląda różyczka, a tymczasem u nawet 50% chorych może przebiegać zupełnie bezobjawowo! U pozostałych pacjentów występują jednak objawy w postaci:

  • złego samopoczucia,
  • bólu głowy i mięśni,
  • zapalenia gardła,
  • zapalenia spojówek,
  • stanu podgorączkowego,
  • bolesnego powiększenia węzłów chłonnych.

Najbardziej charakterystycznym objawem różyczki jest jednak plamista lub plamisto-grudkowa, różowa wysypka, na twarzy przypominająca nieco tę, która towarzyszy odrze, na tułowiu i kończynach dużo drobniejsza. Po około trzech dniach wysypka zaczyna zanikać, nie pozostawiając blizn ani przebarwień, choć czasami dochodzi do delikatnego łuszczenia się skóry.

Różyczka – diagnostyka i leczenie

Jakiekolwiek niepokojące objawy sugerujące różyczkę należy skonsultować z lekarzem – pomóc może lekarz rodzinny, pediatra lub internista, w zależności od tego, czy pacjent to dziecko, czy osoba dorosła. Diagnozę stawia się zazwyczaj na podstawie przeprowadzonego wywiadu lekarskiego, obserwacji zmian skórnych i badania palpacyjnego powiększonych węzłów chłonnych. W większości przypadków nie ma potrzeby wykonywania badań serologicznych krwi ani wirusologicznych wydzieliny z nosa lub gardła, potwierdzających zarażenie wirusem – chyba że istnieje podejrzenie choroby u kobiety w ciąży lub różyczki wrodzonej u niemowlęcia.

Leczenie różyczki jest wyłącznie objawowe – można stosować leki przeciwgorączkowe, tabletki na zapalenie gardła czy krople do oczu łagodzące zapalenie spojówek. Zmiany skórne ustępują samoistnie, bez stosowania leków, nie pozostawiając śladów. U młodych kobiet po okresie dojrzewania powikłaniem różyczki mogą być zapalenie wielostawowe i ból stawów.

Szczepienia przeciw różyczce – czy są skuteczne?

Skuteczną metodą ochrony przed zachorowaniem są szczepienia przeciw różyczce – szczepionkę podaje się w postaci skojarzonej, razem ze szczepionką przeciw odrze. Pierwszą dawkę aplikuje się dzieciom w 13.–15. miesiącu życia, drugą – w zależności od daty urodzenia dziecka – w 6. lub w 10. roku życia. Po dwóch dawkach uzyskuje się maksymalną ochronę przez zachorowaniem.

Zaszczepić się powinny również kobiety planujące ciążę, które nie przeszły choroby w dzieciństwie. Ciążę można planować minimum trzy miesiące po szczepieniu. Chroni to przed ewentualnymi powikłaniami, a także przed wystąpieniem u noworodka wad wrodzonych.

Źródła:

https://www.mp.pl/pacjent/pediatria/choroby/chorobyzakazne/67591,rozyczka

https://podyplomie.pl/publish/system/articles/pdfarticles/000/012/304/original/68-70.pdf?1473236263

https://szczepienia.pzh.gov.pl/szczepionki/rozyczka/

Artykuł partnera

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby świadczyć usłigi na najwyższym poziomie. Dalsze korzystanie ze strony oznacza, że zgadzasz się na ich użycie.